Marieke van der Pol – Voetlicht

De trein van Jeruzalem naar Tel Aviv zit propvol soldaten, en de blonde, Hollandse Vero moet op schoot bij haar Israëlische vriendje Alon. Ze ziet de jongens nieuwsgierig naar haar kijken en beseft plotseling hoe de Israëliers haar zien: ‘een buitenlands meisje’ zonder inhoud. Hoe liberaal Alons omgeving ook is, Vero zal altijd de sjikse blijven die er niet in past, zelfs niet als ze joods zou worden. Het meisje denkt dat het komt door haar vrijgevochten karakter, maar belangrijker is het verschil in achtergrond. Het antiautoritaire Am ster damse toneelwereldje uit de jaren zeventig, waarvan ze deel uitmaakte voor ze Alon naar Jeruzalem volgde, staat ver af van de rauwe werkelijkheid in Israël: een land in oorlog in de schaduw van de Shoah.

Toneel – hoe geëngageerd ook – is spel, vervolging en oorlog zijn onontkoombaar. 
De schrijfster werkt dat uit in Vero’s liefdes: de Amsterdamse Brak en de Israëlische Alon. De wilde Brak ontkent zijn burgerlijke afkomst. Hij kleedt zich in vodden, wast zich zelden, blowt, drinkt en hoereert rond. Zijn engagement is vrijblijvend, hij kan niets in stand houden. Het Glazen Huis, een door hem met een aantal geestverwanten opgezet werktheater, valt na Vero’s vertrek al gauw uiteen. Alon daarentegen is aangepast, hij is een ernstige, door zijn ervaringen getekende muziek- en filosofiestudent, die zijn leven op volwassen wijze ordent. Zijn vrienden en hij schuwen vernieuwing niet, maar bouwen op de traditie voort. Het is wel duidelijk bij wie Vero zich het meeste thuis voelt.
Het boek zit gedegen in elkaar en de kwesties die de schrijfster ter tafel brengt, worden keurig behandeld, behalve de Palestijnse die nogal naïef en eenzijdig belicht wordt. Er is kortom weinig op aan te merken en dat is precies waar het aan schort. Het beschreven protestverleden ten spijt: hier worden geen grenzen verlegd, maar gebaande wegen bewandeld.

De Arbeiderspers , 368 p., € 19,95