Naima El Bezaz – Méér vinexvrouwen

In Naima El Bezaz’ verhalen komen opnieuw de verschillen tussen haar familie en haar buren aan bod. Niet als essentie maar als kleurrijk decor. De schrijfster leeft in Wonderland en haar verbazing geldt bijna iedereen die ze tegenkomt. Het hoort bij schrijvers, maar El Bezaz maakt er iets feestelijks van. Neem het hilarische ‘Wachten op Linda’. De koningin komt het nieuwe gemeentehuis openen, maar dan blijkt dat Linda op dezelfde dag de vinexwijk waar de schrijfster woont zal bezoeken. Niet ‘s middag, zoals de majesteit, maar ‘s morgens. De buurt wil beide dames goed ontvangen. Men strijkt de tegenstellingen glad bij een bespreekborrel met brie, toast en leverworst, wodka voor de Polen en voor de moslims cola. Iedereen is welkom. En ook al willen de Turken niet met de Grieken in één ruimte zitten, de buurvrouw niet met de schrijfster en nog zo wat, het lukt de organisatoren om iedereen de drive-in-woning van de overbuurvrouw in te lokken. Het wordt een vrolijke boel, waar de autochtonen stevig innemen en wulps met elkaar rondhopsen. De keurige moslima’s houden de gezelligheid al gauw voor gezien en willen naar huis, zo niet hun mannen: ‘Even netwerken met die mensen uit Bussum. Is belangrijk,’ zegt de Turkse buurman.

In ‘De laatste akte’ verklaart de schrijfster dat ze van tevoren nooit bedenkt wat voor zinnen ze wil gaan schrijven: ‘Ik laat ze gewoon komen, vaak met gesloten ogen en soms is het een verrassing wat er dan op papier verschijnt.’ Dat zal wel, maar ze heeft een feilloos gevoel voor timing en absurde details, zonder bij haar publiek in de smaak te willen vallen. Haar werkwijze levert een ijzersterke bundel op. Je ziet hoe onze gedroomde nationale rattenvanger Wilders achterloopt met zijn Polenmeldpunt en kopvoddentax. Verschillen? Gebruik ze zoals El Bezaz.

Querido, 203 p., € 17,95