Rosan Hollak – Scherptediepte
door Marjolijn Pouw
In het verzorgingstehuis waar de 120 kilo wegende, half blinde en half verlamde aidspatiënte Molly Green haar einde afwacht, komen studenten van de plaatselijke universiteit de zieken met poëzielessen opvrolijken. Molly heeft er wel aardigheid in, maar moet haar vriend, de blinde Bashir, gelijk geven als hij schampert: ‘Het zijn maar literatuurstudenten, die komen hier even naar ons kijken. Ze leggen ons dingen uit en pikken ondertussen ons leven in. Ze observeren ons, alsof we apen zijn. De ellende in de wereld leren ze van ons. (…) en dan schrijven zij, ver weg hiervandaan, mooie verhalen over ons.’
Schrijvers gebruiken hun omgeving vaak als materiaal waarmee ze in hun boeken of op feestjes, goede sier kunnen maken. Zo niet Rosan Hollak, zij biedt meer dan leeg vermaak en sensatie ten koste van de verschoppelingen die ze in haar verhalen opvoert. Ze laat zien hoe ze lijden, maar ook hoe veerkrachtig ze zijn en boven hun ellende uitstijgen. Molly’s toestand is uitzichtloos, maar ze heeft Bashir die van haar houdt en ze blijft van de Verlosser dromen. Ook de schoonheid vertroost, al is hij ongrijpbaar zoals de morsige nieuwsfotograaf Herman uit het titelverhaal maar al te goed beseft. Op zijn verre reizen fotografeert hij naakte meisjes want: ‘Ik wilde dat je het bijna kon voelen: hoe bloed en melk verscholen liggen, onder de oppervlakte van die prachtige huid. Maar nee, nee, nee… Zelfs op het mooiste papier verwelkte elke suggestie van leven. Bepaalde schoonheid is niet te vangen.’ Toch gaat hij ermee door, want zijn geluk is niet de foto maar het moment waarop de meisjes zich uitkleden. Dat lost de spanning op en maakt zijn leven draaglijk. Hollak dringt haar betrokkenheid niet op, maar weeft hem in haar verhalen. Het levert een interessante, soms hartverscheurende bundel op.
Rosan Hollak. Scherptediepte. De Bezige Bij, 224 p., €18,90