Nesar Ahmad (23, zie foto) ging de afgelopen jaren met de Amerikanen op Taliban-jacht in de bergen. Hij is van de Barakzai-stam, die nooit veel van de Taliban moesten hebben. Nu is Nesar werkzaam voor de Nederlanders. En die willen niet dat hij en zijn medestrijders nog langer vechten. ‘Wij werken niet met milities,’ zegt de defensievoorlichter die – vanzelfsprekend – bij het gesprek aanwezig is. En dus zijn Nesar en zijn collega’s nu bewakers van de buitenste ring van Kamp Holland onder de naam Afghan Security Guard (ASG). Er is een klein voetbalveldje, waar de mannen een balletje trappen.

Nesar mist de dagen in het veld niet. ‘We hebben nu het Afghaanse leger en de politie, die doen het werk wat wij vroeger deden. Ik hoef niet zo nodig de bergen in. Het is goed zo.’ Nesar moet lachen als ik zeg dat het opvallend is dat een jongeman van 23 leiding geeft aan meer dan 200 strijders in een land waar oudere mannen het traditioneel voor het zeggen hebben. ‘Die oude mensen hebben Afghanistan kapot gemaakt. Wij bouwen het weer op.’

Een dag eerder sprak ik met een tolk die ook lang met de Special Forces door de bergen was getrokken. Hij was geschokt over de manier waarop de Amerikanen dorpelingen uitscholden. Het was motherfucker voor en motherfucker na. Op een dag besloot de tolk alles letterlijk te vertalen.

Hij kreeg de woede van de dorpsbewoners over zich heen. Hoe durfde hij zulke lelijke scheldwoorden te gebruiken… Nesar lacht als ik hem het verhaal vertel. Verder doet hij er het zwijgen toe. Over de botte werkwijze van de Amerikanen wil hij niet veel kwijt. Misschien moet hij in de toekomst opnieuw met ze werken.

Even verderop zit ASG-medewerker Abdul in een krakkemikkige, van sloophout gemaakte wachttoren. Hij heeft de wanden van de uitkijkpost opgefleurd met plaatjes van pikante Westerse dames met enorme borsten die uit te kleine bh’s puilen. Alleen al voor het bezit van deze naaktfoto’s was de kogelronde Abdul vijf jaar geleden opgeknoopt door de religieuze fanatiekelingen van de Taliban.

Hij komt uit Deh Rawod, waar het kleinere Nederlandse kamp is gevestigd. Ondanks de aanwezigheid van de buitenlandse troepen in Uruzgan is Abdul als de dood dat zijn werkzaamheden bekend worden. ‘Zelfs mijn kinderen weten niet dat ik hier werk,’ zegt hij. ‘Als de Taliban er achter komt zullen ze mijn keel afsnijden.’