Maar in het kielzog van de Nederlandse militairen spreek je vanzelfsprekend alleen Afghanen die blij zijn met de buitenlandse troepen. Toch vond ik het bijna een plicht om naar Uruzgan af te reizen. Defensie geeft voor de eerste keer de mogelijkheid aan journalisten twee weken op de basis te verblijven (bij mij werden dat drie weken door eindeloze vertragingen – zie eerdere weblogs). Door de aanwezigheid van journalisten zijn er ogen en oren die in de gaten houden wat er precies gebeurt, en ook hoe honderden miljoenen aan belastinggeld worden besteed.

De twee voorlichters in de kamer hier naast lezen vooraf onze teksten om het te controleren of er operationele informatie in staat die de belangen van het leger kan schaden (op de foto collega Joeri Boom met de twee voorlichters). Er is niets uit mijn teksten gehaald, maar het blijft vreemd om een militair te zien lezen wat even daarvoor heb geschreven. Proberen de voorlichters dingen te verdraaien? Nee. Maar zoals alle voorlichters overal ter wereld zijn ze niet echt scheutig met minder goed
nieuws over de missie.

Een paar dagen geleden schoten Nederlandse militairen op ‘bevriende politie-agenten’. Dat is niet het eerste nieuws dat ze je de volgende ochtend komen vertellen. Wij spraken Afghaanse agenten die hier in opleiding zijn en militairen die op de basis zaten en dan blijkt dat er twee politiemannen gewond zijn geraakt en hier op Kamp Holland zijn behandeld. Pas als we het voorleggen, wordt het uitgezocht en bevestigd.

Als een hoge officier tijdens een interview vertelt over een recente operatie waarbij dertig doden vielen waaronder zeven mullahs die binnen de Taliban een belangrijke rol speelden, kijken ze je eerst ook aan alsof ze vuur zien branden. Het zou in eerste instantie een actie van de Amerikanen zijn geweest, maar later blijkt dat er ook Nederlandse commando’s bij betrokken waren om de vallei af te sluiten van de buitenwereld.

Amerikaanse acties worden per definitie niet door de Nederlandse voorlichters wereldkundig gemaakt, dus is het niet prominent in de kranten gekomen. Maar het is wel in Uruzgan, dus hebben de acties directe invloed op de Nederlandse pogingen tot wederopbouw en dus blijf ik vinden dat het Nederlandse publiek wel degelijk ook over deze Amerikaanse acties moet worden geïnformeerd. Hierover verschillen de voorlichter en ik van mening…

Overigens kunnen de Amerikanen alleen in actie komen na goedkeuring van de Nederlanders. Tot nu toe heeft kolonel Vleugels, de baas van de missie, volgens de voorlichter ‘een keer de rode kaart getrokken’ toen de Amerikanen ‘met veel geweld de Baluchi-vallei in wilden’. In zulke geval beslist het centrale commando in Kandahar of een actie alsnog doorgaat of niet. En in dit geval ging het niet door.

Met die voorlichters valt best te werken. Wat ik vreemder vind, is dat er hier van alles gebeurt dat in Nederland niet of nauwelijks het nieuws haalt. Militairen in voorpost Poentjak liggen bijna dagelijks onder vuur. Twee dagen geleden ontplofte er een 107-millimeter-raket in het kampje, een tent vloog in de brand. Als door een wonder verloor niemand het leven. Het is geen nieuws. Soldaten die bevriende troepen beschieten? Geen nieuws. Dertig Taliban gedood in Uruzgan? Geen groot nieuws. Nederland is in oorlog. Militairen gaan vanaf deze basis dagelijks naar het front en hebben te maken met levensbedreigende situaties. Als embedded journalist zit je daar met je neus boven op. Waarom zitten de dagbladen of het NOS-journaal hier niet veel vaker? Mocht er een dode vallen staan dan ze waarschijnlijk allemaal te trappelen om naar Uruzgan af te reizen om tranen op te vangen. Het is incidenten-journalistiek. De Canadese nieuwsmedia zitten hier wel permanent (zie eerdere weblog), en dat lijkt me niet meer dan normaal.

Bij een eerdere actie raakten twee Afghaanse politiemannen die een post in de buurt bemanden gewond. Wellicht door geweervuur van de Nederlanders. Vanuit het kampje beschoten zij per ongeluk politiemannen die naar de politiepost reden om hen te hulp te snellen. Inmiddels zijn afspraken gemaakt met de politie, dat ze niet onaangekondigd bij nacht en ontij naar de posten rijden. De twee Afghanen zijn hier in het ziekenhuis behandeld.

Ook vanavond is het weer bingo. Boven het gebied worden terwijl ik dit schrijf (22.15 uur plaatselijke tijd) lichtgranaten afgevuurd. Een deel van de Nederlandse militairen schuilt bij aanvallen in hun pantserwagens binnen de omheining, anderen proberen met nachtkijkers de Taliban die beneden in het dal zit in het vizier te krijgen. Vaak is niet te zien of het strijders zijn of gewone burgers, dus wordt zeer terughoudend opgetreden. ‘Wij maken het de Taliban nu moeilijk, daarom treiteren ze ons. Maar we
gaan daar niet weg, we zitten daar goed,’ zegt Gerard, de overste die is belast met de wederopbouw.

Overigens is het kampje hier door eenheden van de prinses Irene-brigade – die nu op missie zijn in Uruzgan – tot Poentjak gedoopt. Dit was de eerste buitenpost van de brigade tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in Indonesië. Vlakbij Deh Rawod, de kleinere Nederlandse basis ligt een voorpost die ‘Volendam’ is gedoopt, naar het schip waarmee het derde Bataljon van de Irene-brigade in 1946 naar Indië voer. Andere eenheden hier op het kamp grommen een beetje over die herinneringen aan het niet zo fraaie Nederlandse koloniale verleden.

Vanuit Kamp Holland stijgen af en toe Apache-helikopters op om de militairen in Poentjak te hulp te schieten. Op dit moment zijn niet alle Apaches beschikbaar, omdat in de provincie Kandahar een groot offensief is gestart tegen de Taliban. Een aantal Apaches, de voorlichters willen niet zeggen hoeveel, staan daar nu standby. Maar zo verzekeren ze bij Defensie, er blijft voldoende luchtsteun beschikbaar voor Poentjak en de rest van Uruzgan.

We reden in een konvooi van tien militaire voertuigen, waarvan negen ter bescherming van die ene Bushmaster (een pantserwagen van Australische makelij) waarin ik samen met een collega van de KRO-televisie en twee officieren van de PRT, het Provincial Reconstruction Team had plaatsgenomen.

De tocht voerde door een vruchtbare vallei langs de rivier de Dorufshan (net de Betuwe, veel amandelbomen) en dan via een woestijn naar Chora. Het zou sneller zijn geweest om via de Dorufshan-vallei, ook wel de Baluchi-vallei genoemd, te reizen, maar daar is de Taliban de baas.

In Chora logeerden we in het White House, het districtskantoor van de Afghaanse overheid. Toen de Taliban eerder dit jaar het stadje een paar dagen bezet hielden hebben ze geprobeerd het gebouw te vernielen, onder andere door met explosieven pilaren op te blazen, maar dat deden ze zo amateuristisch dat alles overeind bleef staan. Nu is het White House met Nederlands geld opgeknapt. Ook een middelbare school die in vlammen was opgegaan wordt weer klaar gemaakt voor gebruik.

Op de binnenplaats traden politiemannen aan die met hulp van Nederlandse Marechaussees zijn opgeleid. Maar hoe kan je vertrouwen winnen bij de plaatselijke bevolking als van de politiechef, commandant Mahmad Gul (zie foto), algemeen wordt gezegd dat hij corrupt is? En dan de drie schandknaapjes die hij om zich heen heeft hangen? Wat zouden hun ouders daarvan vinden? En houdt Gul ze vast tegen hun wil? Toch kunnen de Nederlanders (voorlopig) niet om hem heen.

Uruzgan kampt met een groot gebrek aan regeringsgetrouwe politiemensen om checkpoints te bemannen en patrouilles te lopen. Deze cursus moet in die leemte voorzien. Ben hoopt dat hij de cursisten over een tijdje bij de checkpoints kan bezoeken. ‘Maar door de onveilige situatie buiten de poort is dat niet waarschijnlijk.’

Ondertussen wordt de Afghanen de kunst van het fouilleren bijgebracht. ‘Voordat je zijn zakken controleert, eerst vragen of de man iets scherps bij zich draagt,’ zegt wachtmeester Jan via de tolk tegen een cursist. De cursisten zijn in vijf groepen verdeeld. In het klasje dat ik volg zitten vooral Hazara’s, afstammelingen van de Mongolen, die een bijna Chinees uiterlijk hebben. De Taliban heeft de Hazara’s die shia’s zijn altijd beschouwd als ketters en zwaar vervolgd. Geen wonder dat de 33-jarige Mohammed blij is met de Amerikanen, met de Nederlanders, met iedereen die er maar voor zorgt dat de Taliban niet langer de baas is in Uruzgan. ‘Wij zijn zo blij dat jullie er zijn,’ vertaalt de tolk, terwijl Mohammed zijn gehavende gebit bloot lacht.

Mohammed en de andere Hazara’s komen uit het district Kash Uruzgan, waar de Amerikanen een kleine buitenpost hebben. In de bergen daaromheen hebben de Taliban vrij spel. Mohammed wil dan ook niet op de foto, want de Taliban mag niet weten dat hij een opleiding krijgt van de buitenlanders. Er komen steeds meer cursisten om ons heen staan. Als ik zeg dat ik uit het land kom dat hun opleiding financieel mede mogelijk maakt, is het hek van de dam. ‘We hebben veel te weinig eten,’ roept een man. ‘Wij komen uit het dorp Siah Bagal en daar leiden we honger,’ roept een tweede. ‘We hebben een waterput nodig,’ zegt een derde.

De cursisten zijn allemaal van oorsprong boer, een enkeling kan lezen en schrijven, de rest is analfabeet. Zij hebben nu hun kaarten gezet op de regering in Kaboel en op ‘de buitenlanders’ omdat ze denken dat het niet alleen veiliger wordt, maar ook omdat ze hopen op een beter leven.

Morgen vertrek ik naar Chorah aan de andere kant van de Baluchi-vallei, drie uur rijden hier vandaan. In Chorah zijn de bewoners – net als de Hazara-agenten – altijd overwegend anti-Taliban geweest. Uruzgan is een stammengemeenschap en de stammen die in Chorah wonen hebben nooit veel Talibanstrijders geleverd. Maar anderhalve kilometer van Chorah begint de vallei en daar is de Taliban de baas… Deze weblog sluit dus voor drie dagen, daarna meld ik mij weer met nieuwe verhalen!

Er is nog meer slecht nieuws: eergisteren zijn twee Afghaanse vertalers omgekomen nadat zij op een mijn waren gereden. Het gebeurde in de vallei waar het Nederlandse kamp is gevestigd, ongeveer twintig kilometer verderop. De Afghanen werkten met Amerikaanse Special Forces die hier ook zijn gelegerd. Gisteren troffen Nederlanders een soortgelijke mijn aan die door de Explosieven Opruimingsdienst onschadelijk is gemaakt.

De bermbommen zijn het grote gevaar voor de Nederlandse troepen op dit moment. Tot nu toe is er een serieus ongeval geweest. Bij het kamp in Deh Rawod reed in oktober een pantserwagen op een mijn, waarbij een soldaat zijn beide benen verloor. Het is eigenlijk een mirakel dat er niet meer incidenten zijn geweest. Ook de bom die gisteren is gedemonteerd was zo sterk dat een pantserwagen er mee in de lucht zou zijn geblazen.

In het zuiden van Afghanistan zijn de Taliban sinds deze zomer bezig met een groot offensief. In de buurprovincies Helmand en Kandahar sterven vrijwel dagelijks Engelse en Canadese militairen. In Uruzgan is het nu relatief rustig, maar door het plaatsen van bermbommen en het vermoorden van politiemensen blijft het moeilijk om aan de wederopbouw te werken. Alleen met enorme veiligheidsmaatregelen kan buiten het kamp worden getreden.

Maar hoeveel aanslagen er ook gepleegd worden en zelfs als er Nederlandse doden vallen; de missies buiten de poort zullen doorgaan. ‘We kunnen hier niet op het kamp gaan zitten niets doen,’ zegt de persvoorlichter. ‘Na een aanslag worden de troepen gedebriefed, maar dan gaan ze weer gewoon op patrouille.’

En dan is er nog een naar nagekomen bericht. De Afghaanse politie-agent die een nekschot kreeg is vanavond overleden in het ziekenhuis hier op de basis. Hij laat een vrouw en drie kleine kinderen na.
 

 

Nesar mist de dagen in het veld niet. ‘We hebben nu het Afghaanse leger en de politie, die doen het werk wat wij vroeger deden. Ik hoef niet zo nodig de bergen in. Het is goed zo.’ Nesar moet lachen als ik zeg dat het opvallend is dat een jongeman van 23 leiding geeft aan meer dan 200 strijders in een land waar oudere mannen het traditioneel voor het zeggen hebben. ‘Die oude mensen hebben Afghanistan kapot gemaakt. Wij bouwen het weer op.’

Een dag eerder sprak ik met een tolk die ook lang met de Special Forces door de bergen was getrokken. Hij was geschokt over de manier waarop de Amerikanen dorpelingen uitscholden. Het was motherfucker voor en motherfucker na. Op een dag besloot de tolk alles letterlijk te vertalen.

Hij kreeg de woede van de dorpsbewoners over zich heen. Hoe durfde hij zulke lelijke scheldwoorden te gebruiken… Nesar lacht als ik hem het verhaal vertel. Verder doet hij er het zwijgen toe. Over de botte werkwijze van de Amerikanen wil hij niet veel kwijt. Misschien moet hij in de toekomst opnieuw met ze werken.

Even verderop zit ASG-medewerker Abdul in een krakkemikkige, van sloophout gemaakte wachttoren. Hij heeft de wanden van de uitkijkpost opgefleurd met plaatjes van pikante Westerse dames met enorme borsten die uit te kleine bh’s puilen. Alleen al voor het bezit van deze naaktfoto’s was de kogelronde Abdul vijf jaar geleden opgeknoopt door de religieuze fanatiekelingen van de Taliban.

Hij komt uit Deh Rawod, waar het kleinere Nederlandse kamp is gevestigd. Ondanks de aanwezigheid van de buitenlandse troepen in Uruzgan is Abdul als de dood dat zijn werkzaamheden bekend worden. ‘Zelfs mijn kinderen weten niet dat ik hier werk,’ zegt hij. ‘Als de Taliban er achter komt zullen ze mijn keel afsnijden.’

De mogelijkheden zijn schaars, omdat er in elke bushmaster, ook wel de bushtaxi genoemd, maar vijf mensen kunnen, afgezien van de chauffeur en de man die het kanon bediend. En dan ligt het er aan hoe hoog je ‘prio’ is; defensietaal voor prioriteit. Op missies buiten het kamp moet in ieder geval een vertaler mee, en dan heb je irrigatiedeskundigen, medici of mensen van Buitenlandse Zaken die met stamoudsten moeten praten of mijnenruimers of… de lijst is eindeloos. Dus wij embedded journalisten mogen er maar heel af en toe uit. Het merendeel van de tijd brengen we door op het kamp. We lopen rond, praten met de mannen, eten in de kantine, lezen een boek en gaan vroeg naar bed. Alcohol is taboe, maar dan ook echt.

Ik ben gisteren langs het ziekenhuis gelopen. Daar ligt een zwaar verbrand jongetje uit de omgeving op de intensive care. Maar ook een Afghaanse politieagent die uit de provincie Zabul is ingevlogen. Hij moet beide benen missen. In het ziekenhuis van Tarin Kowt is de anesthesist weggelopen, ze kunnen daar dus geen zware operaties doen, en de spoedeisende gevallen worden doorverwezen naar de Nederlanders. Die hopen met de behandeling van Uruzgani’s goodwill te kweken bij de lokale bevolking. ‘Mensen zijn toch blij als ze zien dat hun familieleden beter worden,’ zegt Majoor Karel Timmer, de commandant van het hospitaal.

Overigens is ‘prio’ niet het enige fijne woord dat de militairen te pas en te onpas gebruiken. Je zou woordenboek kunnen vullen met defensie-kretologie. ‘Kinetisch gaan’, is turbotaal voor knokken. ‘De commando’s zijn te veel gericht op kinetische actie,’ zegt een officier die meer ziet in praten met de stamoudsten. En wat te denken van ‘een lampje geven’, dat betekent dat een pantser-houwitser een lichtgranaat afvuurt om militairen ’s avonds bij te lichten in ‘het theater’, daar waar de vijandelijkheden plaatsvinden. En als het dan mis gaat, kan de commandant te velde altijd nog ‘een vuurtje vragen’, en dan rukken de F-16’s of de Apache-helikopters uit. Maar niet te snel, want met ‘kinetisch’ zijn ze bij de missie in Uruzgan heel voorzichtig.

De Vrij Nederland-redactie in Amsterdam is naar aanleiding van het bericht gaan bellen met de Canadese collega Mike Blanchfield, maar die wilde niets zeggen. Flauw. Maar Joeri dook even zijn e-mailbestand in, en verdomd, precies op 16 maart, de dag dat hij de aanvraag deed om embedded te gaan, beginnen bij het ministerie van Defensie in Canada de bellen te rinkelen en worden e-mails heen en weer gestuurd die Blanchfield nu te pakken heeft gekregen.

Ondertussen weten de twee defensievoorlichters van Kamp Holland, nog steeds van niets. Het is dus een groot raadsel wie Joeri en fotograaf Jeroen Oerlemans heeft belet met het Canadese leger het veld in te gaan. Maar daar zal – hopelijk- de komende dagen meer duidelijkheid over komen.

Joeri is strijdvaardig. Hij roept dingen als ‘de onderste steen moet boven’ en ‘dit kan niet’. Hij heeft gelijk. Als het echt zo is dat door Defensie (of misschien Buitenlandse Zaken of Nederlanders bij de Nato) is gedoktert om journalisten de toegang tot zuid-Afghanistan te blokkeren in de aanloop naar het parlementaire debat over de uitzending, dan is dat een ouderwets staaltje manipulatie. Joeri zit nu te wachten op de e-mails van Blanchfield, misschien dat dan duidelijk wordt wie de Nederlandse afzender is.

Ook de Volkskrant had de foto op de voorpagina. Opvallend, omdat die krant toen ze hier een verslaggever hadden, moeilijk deed over plaatsing van foto’s die waren geschoten door de legerfotografen. Nu diezelfde foto’s door Defensie, via onder meer de persbureaus WFA en ANP, worden verspreid is het blijkbaar geen punt meer….

Overigens hebben de mutsen die de zwarte pieten bij de intocht van Sinterklaas op het kamp droegen een goede bestemming kregen. Toen ik gisteravond na een stevige Hollandse maaltijd (kip, andijvie en aardappelpuree) de eetzaal uitliep, stonden twee vrolijke Afghaanse, met de pietenmutsen uitgedoste vuilnismannen te dansen en te springen. Terwijl ik een foto van het tafereel nam, riepen ze me stikkend van het lachen van alles toe, maar zonder tolk bleef onduidelijk waar ze nou precies zo’n lol over hadden.

De militairen konden gisteren in de ontspanningsruimte kijken naar een DVD van ‘Kingdom of Heaven’, een spectaculaire film die het wel en wee volgt van ridders tijdens de eerste kruisvaart naar Jeruzalem. Er vloeit veel bloed. Islamieten en christenen hakken flink op elkaar in. De Taliban hier buiten de poort moesten eens weten… Ik had de film al eens gezien en ben gaan slapen. Vannacht is het rond Kamp Holland rustig gebleven. Verderop heeft de Taliban (of andere kwaadwillende geesten) wel een post van de Afghaanse politie beschoten. De pantser-houwitzer op het kamp stond klaar om lichtkogels af te vuren, maar het was niet nodig. De politie sloeg de aanval met succes af, zonder dat er doden of gewonden vielen.

Deze week is een delegatie van bewoners van de Baluchi-vallei (waar de Taliban de baas is) aan de poort geweest om te klagen over ‘Poentjak’, de net opgeleverde nieuwe vooruitgeschoven post van het leger, waar de Nederlandse troepen een perfect overzicht hebben op het omliggende gebied. De bewoners beweren dat de soldaten vanaf hun hooggelegen post over de ommuurde woningen kunnen kijken en dus hun vrouwen kunnen zien. In werkelijkheid zijn ze waarschijnlijk door de Taliban gestuurd, die van de pottenkijkers af willen. Het Nederlandse leger heeft nu aangeboden te helpen bij de verhoging van de muren….

Vanmiddag ben ik voor de eerste keer ‘de poort’ uit geweest voor een kleine tocht door de stad. Een delegatie van een Nederlandse majoor, een Australische officier (die hier ook met een wederopbouwteam zitten), een diplomaat van Buitenlandse Zaken en een Amerikaanse hadden een bijeenkomst met Afghaanse provinciale autoriteiten over de veiligheidssituatie. Jammer genoeg mocht ik er niet bij zijn, en moest dus op de stoep wachten.

Tarin Kowt is eigenlijk een dorp van een paar straten. Ik kon vanwege de veiligheid niet verder lopen dan de hoek van de straat en heb me daarom vooral bezig gehouden met slierten kinderen die op de foto wilden en bedelden om ballpoints. Opvallend detail was de manier waarop de politiechef zijn auto had uitgedost: het leek wel een kerstboom. Op de terugweg nog even in gesprek geraakt met de tolk Amal. Hij werkte de afgelopen jaren met de Amerikaanse Special Forces. De bijeenkomst van vanmiddag was niets voor hem. Politici en diplomaten die ingewikkelde gesprekken voeren, dat ging hem al snel boven de pet. ‘Met de Special Forces jaagden we in de bergen op de Taliban. Ik hoefde alleen maar te roepen dat mensen op de grond moesten gaan liggen en dat ze anders zouden worden doodgeschoten.’ Vanwege het grote tekort aan tolken is hij nu voor een half jaar ‘uitgeleend’ aan de Australiërs. ‘Niemand durft naar Uruzgan,’ zegt hij smalend. ‘Het zijn allemaal pussy’s. Alleen al bij de gedachte gaan hun haren recht overeind staan.’ Voor Amal is Uruzgan een makkie. Hij zou het liefste morgen weer met de Amerikanen op pad gaan, zegt hij met glinsterende ogen.

Blanchfield is niet over een nacht ijs gegaan. Hij heeft met beroep op de Canadese Wet Openbaarheid Bestuur beslag weten te leggen op een maar liefst vijfhonderd-pagina’s tellende e-mailwisseling. Naar aanleiding van het verzoek van de journalist op 16 maart vragen medewerkers van het Canadese ministerie van Defensie aan hun Nederlandse collega’s of ze zich hier ‘gemakkelijk’ bij voelen.

De Canadezen willen op geen enkele manier de Nederlanders dwars zitten, zo blijkt uit de e-mails. ‘We would not want to be seen to be facilitating Dutch media pressure on the recent decision, etc.’ Blanchfield: ‘On March 23, Canadian Maj. Scott Lundy, who had been seconded to NATO as a public affairs officer, wrote MacNair that the Dutch Ministry of Defence did not support the journalist’s request and “that he was not welcome to visit at this point in mission.”’

Op 23 maart schrijft voorlichter Scott Lundy aan de commandant in Kandahar dat het Nederlandse ministerie van Defensie geen steun verleende aan het verzoek en dat ‘de journalist op dit moment niet welkom is’. Gesuggereerd wordt om hem later in de zomer uit te nodigen, als de Nederlandse missie al aan het werk zou zijn in Afghanistan.

De Canadezen lijken verbaasd. ‘Wij zijn het enige land dat een beleid van embedded journalisten heeft opgezet,’ schrijft majoor Marc Theriault, een woordvoerder in Kandahar op 2 april. ‘Bevriende naties zien ons als heel progressief en beschouwen de manier waarop we werken als heel riskant, hoezeer we ook uitleggen hoe we werken.’

Inmiddels heeft ook Nederland embedded journalisten, ik ben er een van. De voorlichters spreken ook graag over de grote openheid die wordt betracht, en zeker dat ze hun best doen om me hier zo veel mogelijk te laten zien. Maar het lijkt er op dat toen het Nederlandse parlement een van haar belangrijkste beslissingen moest nemen, namelijk om militairen een zeer riskant gebied in te sturen, met een grote kans op doden en gewonden, journalisten even minder welkom waren. De voorlichters hier in Kamp Holland kunnen me niets vertellen, hun collega’s in Den Haag weten ook van niets, maar gaan het uitzoeken. Het ministerie van Defensie beraadt zich op een reactie. Wordt zonder twijfel vervolgd.

Reactie Defensie, door Overste Nico van der Zee, hoofd voorlichting Landmacht: Wij hebben nooit een dergelijk bericht gehoord. Ons beleid inzake ‘embedded’ journalisten is dat we dat aan de coalitiepartner overlaten en ons er zelf verre van te houden. Omgekeerd is het ook zo: onlangs is er enige tijd een Canadese reporter bij ons in Tarin Kowt embedded geweest, zonder dat wij de Canadese autoriteiten daarover hebben geraadpleegd.